حرف آخر

امشب فراموشت می کنم

شبم سپید

فردا از آن من است

فردای روشن

برنده من شدم، که فرصتی که خواستی دادم

تا بدانی دوست داشتن نیازمند فرصت نیست

تو باختی!!

خانه ی دلم از تو خالی

وجودم پروانه ای...

خدا را شکر

(شاهین)

تو را می بخشم

تو را می بخشم

آری، تو را از اعماق وجود می بخشم

تو را عاشقانه می بخشم

به خاطر نام مقدس خدا

به خاطر قبله ای که از تو دارم

و به خاطر پاکی کودک درونت

تو را می بخشم

که هرچه به دروغ ساختم، به حقیقت ویرانش کردی

که هرچه بود و در وادی فراموشی گــُــم

به یادم آری، زنده سازی

تا هرچه باورم بود به خطا

به تلنگری ویران سازی به عطا

کنون در پس سکوت رخوت بار نیمه شب

یادت همه وجودم را به آتش می کشد

سجاده ام را می جویم

رو به قبله ی خدا می نشینم

و دو دست به آسمان شب آلود

سحر نزدیک است

اما شب، بی انتها

اشکی به گونه می لغزد

و بغض می شکند

گونه تر می شود

اما دل . . .

دیگر نمی تپد !

لاجرم خدا را می خوانم

تا که شاید در نمازم خم ابروی تو از یاد رود

لیک

تو را می بخشم

به خاطر تقدس دوستی

به خاطر آن روز که لبت گونه ام را بی بهانه، تر ساخت

و به خاطر گل شقایق

تو را می بخشم

به خاطر درسی که در کلاس عشق تو یادآوری شد

گفتم، تو را دوست می دارم

گفتی، نقطه سر خط، یادآوری :

عشقی نیست، صداقتی نیست

حسرت عمق نگاه عاشقانه بهانه بود

هرچه بود افسانه بود

امروز دیگر هیچ نیست

هیهات ، افسوس

(شاهین)

نفرین بر شما بندگان بی خبر

نفرین خدا بر شما

که قبله اش قبله ی هوس

و نامش دروغین سوگند شماست

نفرین بر شما

نفرین

قاصدک

در نمازم خم ابروی تو در یاد آمد

آسمان، ابر، زمین، خاک، به فریاد آمد

دل گرفت

بغض شکست

چشم گریست

روح برخاست به سویت

به دعا شد همه تن در تب رویت

دل پریشان

چشم گریان

دست لرزان

از من خانه خراب عشق گریزان

گشته ام باز دگرباره پشیمان

که به خال لبت ای دوست...

چرا دل شده حیران

پشت صد پنجره ی صد شب ما

قاصدک بود پیام آور ما

خبری نیست دگر از گل ما

از همان قاصد و آن همدم ما

قاصدک را پس چه شد ؟!

آن یار ما آخر چه شد ؟!

دل شکست و سر شکست

این سکوت اما شکست ؟!

تن فسرد و روح مرد

یاد ما از تو که بـُـرد ؟!

چه کنم بار خدایا !؟

مددی، گوشه ی چشمی، نظری...!

کافر قبله نبودم

راه گم کرده نبودم

لحظه ای بی تو نبودم

لیک

حق من این بود و بس ؟!

هرچه بود این بود و بس ؟!

آن قاصد ما را چه شد ؟!

آن یار ما آخر چه شد ؟!

آه...

قاصدک هم مرده است

یا راه را گم کرده است...!!!

(شاهین)

افسوس

آری، افسوس...

افسوس که قفس جایی برای گشودن بال نیست

افسوس که سنگ نمی تپد

و پروانه دیگر نمی داند شمع چیست

افسوس که مجنون جان در ره لیلی داد

افسوس که امروز عشق فریاد است به زیر آب

و دل، چون ارزنی به زیر پای

افسوس که هرچه ریباست نادیدنیست

و افسوس که هرچه دل تنگ است

در پشت پرده ی شب پنهان!

کنون

دریا غرق در تلاطم امواج است

و من تنها مسافر قایق شب

بی آرزو

بی پارو...

افسوس... صد افسوس...

( شاهین )

روز عشق

نگاه در هم کشیدی و ابرو به هم گره،

که چرا قلم برای تو نقشی بر صفحه ی عاشقی نمی نگارد!؟

در دل خنده ام آمد به حرف و خیال تو...

که من سنگ روح و زمستان دل،

و تو همه شور، همه عاشقانه های کودکی...!

لیک، امروز خنده می کنم به خیال و دل خویش،

که نشسته ام به پای این صفحه ی شب زده، تا برای تو عاشقانه قلم رانم...

ندانستی و ندانستم که چه شد!

بازی سرنوشت چه سان رقم خورد!

که امروز نمی دانیم عاشقیم یا بت پرست!

کافریم یا تک پرست!

هرچه هست، عشق است، دیوانگیست، شمع است، پروانگیست...

آری، شمعم شدی، تا به عشق، بال به سودای تو سوزم،

تن به آتش وجود تو زنم،

دل به دریای نگاه تو غرقه کنم،

تا دوباره...

تا دوباره عاشق شوم!

پس خوشحال باش و بخند، که امروز قلم، عاشقانه به تحریر تو آمد؛

تا با تو سخن از بهار زند

در میان انبوهی از سپید برف زمستان،

در روز عشق...

آری، کنون دیگر هر روز با تو روز عشق است،

روز زندگیست،

که من خود را در تو یافتم؛

در هر نوا از لحن آمیخته به موج ات!

در هر بغض و هر گریه،

در هر لبخند و هر خنده،

با تو شکستم و از نو بر پا شدم، برجا شدم، روح گرفتم و عاشق شدم...

کنون در پس سکوت رخوت بار شب، برای تو می نویسم؛

قلم میان انگشتان می فشارم و دل به امواج نگاه تو می سپارم،

و چون مشق کودکی صفحه را پر می کنم از سرمشق معلم عشق،

و می نویسم:

دوستت دارم! دوستت دارم! صد بار، هزار بار...

می دانی؟! تو عاشقم کردی، گرفتارم کردی، و هم پریشان!!!

که در پس هر دوستت دارم، دلم به اضطراب فرو ریزد...

هر لحظه به دلهره گذرد،

عشق و دلواپسی در هم آمیزد،

و دل به سینه غروب کند،

و باز از نو و بار دیگر از نو...

پس بگذار به زبر لب نجوا کنم:

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟!

کنون که قمار عاشقی باختم،

کنون که دیگر هیچ از من باقی نیست برای سوختن، برای ساختن،

اکنون چرا؟!

ترسانم! از هزار پیچ و خم روزگار که در پیش روی توست...

از هزار رنگ عاشقی،

از هزار نمایش عشق،

از هزار راه نرفته،

هزار حرف نگفته،

ترسانم، که تو همه شور، همه عاشقانه های کودکی، و من...!

...

اخم نکن، ابرو در هم نکش، امشب شب عشق است و من عاشق تو...!

خوشحال باش و بخند،

که من تورا دوست می دارم،

آری،

تورا به جای تمام کسانی که نشناختم دوست می دارم،

تورا به جای تمام روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم،

تورا به خاطر نخستین گلها،

تورا به خاطر دوست داشتن دوست می دارم!

لیک...

از تو یک لبخند مرا بس است!

بخند که امروز روز عشق است،

روز توست و من در کنار تو...

چشم در چشم، دست در دست؛

پر ز شور، پر ز رنگ سرخ عاشقی...

(شاهین)

در پس فراموشی

آن روز که نم نم باران هوای عاشقی به سر می راند ،

 ( شاهین )

سرباز

فراز اگر بود با راه ، دوست هم بود ؛

سختی اگر بود ، دوست هم بود ؛

نشیب و سهیل راه نخواهم بی دوست

که هرچه هست و هرچه نیست با اوست !

برگی ز دفتر زندگی ورق خورد و دگر شد ،

آغازی دگر شد ،

تا پخته شود خامی . . .

آمده ام تا تورا راهی کنم ،

تا مــرد شوی ،

که این فراز نیز به نشیب آید ،

به اراده ی تو . . .

زین پس دلتنگم و تورا چشم در راه

که باز آیی ،

با کوله باری از تجربه ، دنیایی از خاطره ؛

تا سختی راه سهل شود در کنار تو !

در کنار دوست . . .

( شاهین )